پیکر زن همچون میدان نبرد / ویسنی یک

جنگجویان بالکان در عصر ما.

ویژگی : باسواد.درس خوانده.اکثرا تا دبیرستان، دارای
دیپلم یا حتی بیشتر.شیفته ی رفاه غرب .رویای اش : بتواند به آلمان یا آمریکا مهاجرت
کند .کمی انگلیسی حرف می زند، کمی آلمانی ، چند کلمه ایتالیایی وفرانسوی می داند، می
تواند به زبان روسی حرف بزند.نفرت انگیز و همزمان مالیخولیایی .بسیار می نوشد ، هرچه
که گیرش بیاید . وقتی می خواهد سیه بختی اش را اعتراف کند می گوید کشور ندارد . به او
کشوری نداده اند، از او کشورش را دزدیده اند ، کشورش را اشغال کرده اند ، او را از
کشورش محروم کرده اند ، کشورش را تحقیر کرده اند.

به نام ملت اش می جنگد ، ملتی که هرگز سرزمینی نداشته
…

خلاصه این جمله سازی های بنده یکی که نویسندگی نیست ، دلمان هم خوش است ها…

خودمونو وارونه می کنیم خیال می کنیم عوض شدیم، هه …

Good bye Lenin !

 

می نویسم که فراموش نکنم اون دختر عینکی رو

که نقش زمین کردنش و مثل نعش کشیدنش

که جمعیت جیک زد و با باتون و گاز اشک آور خفه شد

که چقدر با فریاد خفه شدن سخته

که بعضی زخم ها هستند

 که حتی اگر عوض هم داشته باشند

باز هم گله دارند

خیلی هم گله دارند …

دنیا برای آدمای شبیه به هم ، دنیای ِ کوچیکیه …

چه خوب که بالای ِ تمام خط خوردگی ها حرفی نوشته شده که چندان مهم نیست ، مهم بی اختیاری ِ نوشتن ِ حرفی ست که به ناچار خط خورد و با تمام ِ نیستی اش ، هست …

آن چه آغاز ندارد نپذیرد انجام

امروز تولدش بود . ده سالش شد .من که ده سالم بود بارون می بارید .اون موقع چقدر واسه خیلی کارا بزرگ بودم که الان کوچیکم …

یک  سری امید هایی در زندگی هست که وقتی ناامید می شود که دیگر نه از دست تو کاری بر می آید و نه از دست ِ کسی …

مهربان نمی
شود این لعنتی

نه نیش
ِ گشاده ات نه لاکی که هروز قرمز و قرمز تر می شود ، افاغه نمی کند

نقش مصرف
کنندگی ات دست از سرت بر نمی دارد

مزه ی  لوبیا عوض نمی شود اما تو می خوری و عمه تصدقت
می شود که …

که تو
اگر جایی نروی هیچ کس تو را جایی نمی برد

جایی پیدایش
می کنی و کمی در جا می زنید باهم   و دَرک
می کنی و دَرک نمی کنی که برای جای ِ دیگر ی رفتن

باید خودت
 و تنها خودت جایت را ترک کنی

مهربانی
این لعنتی را از یاد می بری و فکر می کنی …

و فکر
می کنی که فکر نکنی و چه خوش می گذرد که فکر نکنی و انگار آسمان فکر نکردن

یک رنگ
دیگری است و صدایت را لوس می کنی و قهقهِ می زنی و دستانت را می فروشی  و دیگر

گدایی نمی
کنی

اما

اما یادت
نمی رود

مهربان نمی
شود این لعنتی !

پیش میاید که حنای ِ کسی برایت رنگی نداشته باشد ولی

پیش نیاید که حنای ِ خودت هم برایت رنگی نداشته باشد !