این جایی که ایستاده ام

این جایی که با خیال راحت دیگر من ِ ماهایمان نیستم

این جا که دیگر آنقدر نگاهت نکرده ام که روی صورتت خاک گرفت و دیگر نمی فهمم تو هم توی ِ ماهایمان نیستی

این جا که حتی ریسایکل بین ات را هم خالی می کنی

و من

باز هم

نمی فهمم

که آن جایی که ایستاده بودیم

تا این جایی که ایستاده ام

هیچ چیز مهم نبود

جز اینکه من تورا دوست داشتم

خیلی هم دوست داشتم

من رفت َم

تقصـــــیر   ِ  تو، نیـــست

صوت

در خلا

منتشر نمی شه

رمه ام گم شده است

رمه ام

آن همه شعری که برایت گفتم

ناگهان گم شد و رفت

حرف مردم شد و رفت

چه کسی گفت

خداوند ، شبان همه است

من شبان رمه ی خود بود

غفلت من ، رمه را از کف برد

غفلت او شاید

هم از این دست مرا

هم از این دست تو را

رمه ام را

همه را

…

بخوانید به بانگ بلند

unripe

در انتظار باور کالی

که با بهار هم

نمی رسد

oblivion

کم کم

یاد می گیری

یاد ت نیاوری

P∩F=F

فالس ها در اجتماع هیچ مشکلی ایجاد نمی کنند

اما حیف از روزی که

به اشتراک گرفته شوند

پ.ن : =  در اصل <=> است

وقتی داری می میری

دیگه این مرگ نیست که می ترسوند

زندگیه

وقتی با لالایی خودم خوابت بُرده نمی تونم از بسته بودن چشات شکایت کنم

چه اشتباهی هستیم

تا حالا متوجه شده اید که همه ی آثار بزرگ ادبی _ 
موبی دیک ، هاکلبری فین ، وداع با اسلحه ، داغ ننگ ، نشان سرخ دلیری ، ایلیاد و
ادیسه ، جنایات و مکافات و …_ درباره ی این است که انسان بودن چه چیز مزخرفی است
؟!

( واقعا خیال آدم راحت نمی شود که همچو چیزی را از
زبان کس دیگری می شنود ؟)

 

 

مرد بی وطن

کورت ونه گات

…